Δημοσιογραφικά γενέθλια
Σήμερα έχω γενέθλια. Συμπληρώνω 49 χρόνια δημοσιογραφικής ζωής. Ηταν σαν σήμερα, τον Απρίλη του 1963, που πρωτοβρέθηκα σε δημοσιογραφικό χώρο, στο κτίριο της Χρήστου Λαδά 3 που στεγαζόταν το συγκρότημα Λαμπράκη. Εμεινα εκεί 24 χρόνια και κάτι. Μετά ήρθε το «Εθνος». Τον Σεπτέμβριο θα συμπληρώσω εδώ 25 χρόνια. Εύχομαι κι ελπίζω ν' ακολουθήσουν κι άλλα. Μου είναι αδύνατο να φανταστώ τον εαυτό μου αποκομμένο από την καθημερινότητα της ημερήσιας εφημερίδας.
Δεν ήταν εύκολη η πρόσβαση στις εφημερίδες εκείνα τα χρόνια. Η τύχη μού χαμογέλασε στο πρόσωπο ενός μακρινού συγγενή. Το όνομά του ήταν Γιώργος Κόμης και ήταν αρχιεργάτης στο τυπογραφείο του «Βήματος». Εκεί είχα, σαν σήμερα, και την πρώτη σημαντική εμπειρία μου από τον χώρο του Τύπου.
Περίμενα να περάσει λίγο η ώρα για να κατεβούμε στον πρώτο όροφο και να με γνωρίσει στον Νίκο τον Καμπάνη, που έμελλε να είναι ο πρώτος δάσκαλός μου. Στο διάστημα αυτό χάζευα έναν νεαρό άντρα με σηκωμένα τα μανίκια του λευκού πουκαμίσου του να κλείνει σελίδες με τη βοήθεια ενός «μαρμαρά».
«Αυτόν που βλέπεις τον λένε Μπουσμπουρέλη και είναι αρχισυντάκτης στον «Ταχυδρόμο», μου είπε ο συγγενής μου. «Κι αν θέλεις να ξέρεις ο μισθός του είναι κάπου...». Μου ανέφερε ένα ποσό, δεν το θυμάμαι με ακρίβεια, αλλά για τα οικονομικά δεδομένα της οικογένειάς μου ήταν απλησίαστο.
«Πολλά λεφτά», του είπα εντυπωσιασμένος. «Ε, όχι και πολλά», μου αντέτεινε. «Αν προτιμήσεις αντί για δημοσιογράφος να γίνεις τυπογράφος, τα ίδια ή και περισσότερα θα παίρνεις σε ένα ή δύο χρόνια».
Δεν θυμάμαι αν προς στιγμήν έστω δελεάστηκα. Νομίζω πως όχι. Αλλά μ' αυτόν τον έμμεσο τρόπο είχα μάθει ποιος ήταν ο συνδικαλιστικά ισχυρός στον επαγγελματικό χώρο που θα έμπαινα. Τα χρήματα που μου υποσχόταν ο μακρινός συγγενής μου αν επέλεγα το επάγγελμά του χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να τα πάρω ως δημοσιογράφος.
Λίγο μετά κατεβήκαμε στον πρώτο όροφο κι έκανα το πρώτο βήμα ενός υπέροχου ταξιδιού που ακόμα κρατάει. Και για όσους ενδεχομένως αναρωτιούνται αν υπήρχαν και ποιες ήταν οι αποδοχές μου ως μαθητευόμενος δημοσιογράφος, απλώς ένα χαρτζιλίκι 200 δραχμών για οδοιπορικά, που κάποια στιγμή έγιναν 400 και αργότερα 800 δραχμές. Ο πρώτος κανονικός μισθός ήρθε τον Φεβρουάριο του 1965 και ήταν 1.500 δραχμές
ΕΘΝΟΣ, 20/4/2012
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου